Πριν πολλά χρόνια μια παρασκευή απόγευμα πάνω σε μια στιγμή ερωτικής απογοήτευσης πηρά τηλέφωνο κάποιους φίλους για συναισθηματική υποστήριξη.
Χωρίς να χρονοτριβούμε φτιάξαμε ένα ηρωικό team και επιχειρήσαμε αποστολή σωτηρίας για τον πληγωμένο ανδρικό εγωισμό μου, δηλαδή πήγαμε μπουζούκια, να το θέσω πιο σωστά πήγαμε μπουζούκια στην Θεσσαλονίκη.
Το μόνο που βρήκαμε να κλείσουμε τότε (ήταν οι καλές εποχές ακόμα επί Σημίτη που ο κόσμος έβγαινε) ήταν ο επικός Καλλιτέχνης Βαλάντης (ναι ναι το κ είναι κεφαλαιο ).
Αν και δεν είμαι φίλος του συγκεκριμένου μουσικού ιδιώματος ήταν ένα από τα καλύτερα βράδια της ζωής μου, full καψούρα, καλή παρέα ,πολύ ποτό και όλο το μαγαζί στον αέρα, είχαμε να συζητάμε πολύ καιρό για εκείνο το βράδυ.
Τα χρόνια πέρασαν και ο Καλλιτέχνης Βαλάντης είχε σχεδόν deleταριστει από το μυαλό μου μέχρι μίση ώρα πριν όπου γεμάτος συγκίνηση ένας εκ των παρισταμένων εκείνο το ηρωικό βράδυ με πηρέ τηλέφωνο…
« Μαλάκα δεν θα το πιστέψεις σήμερα έχει Βαλάντη live να πω στην γυναίκα μου ότι κάποιος γνωστός σου έχει γενέθλια και μας κάλεσε εκεί και να μαζέψουμε και το υπόλοιπο team να πάμε να καταθέσουμε τα σέβη μας»
«Kαημένε Νίκο κάποτε έψαχνες να βρεις δικαιολογία για να εξηγήσεις στην μάνα σου πως έφυγες παρασκευή μεσημέρι να πας για καφέ και γύρισες Δευτέρα από το Άμστερνταμ άφραγκος και τώρα ούτε έξω δεν μπορείς να βγεις χωρίς παντόφλα» του είπα…
«Κάνε ότι θες άμα μαζευτούμε έρχομαι» αναγκάστηκα με πολύ κόπο να του πω (ναι καλά…)
Αφιερωμένο στην τότε καψούρα μου το άσμα τούτο....
